Sonny Africa
Sept 13, 2018

There’s a storm coming, and it’s aside from Ompong. The economy continues to slip…

The peso went down to Php54 to the US dollar and is just the price of a siling labuyo away from its historical low of Php56.34 in October 2004.

The country’s trade deficit in the January-to-July period on the other hand soared to a record US$22.5 billion.

However, supposedly indicating investor confidence, net foreign direct investment (FDI) inflows of US$5.8 billion in the first semester is 42% more than in the same period last year. Foreign investment pledges in the second quarter also reportedly increased to Php31 billion or 70% more than the same time last year.

But will foreign investment really save the day? Not if history is any guide — decades of growing FDI has been conspicuously accompanied by bloating trade deficits and a collapsing peso.

Among others, this points to how foreign investors are understandably unconcerned with (or even averse to) developing domestic agriculture and Filipino industry. Why would they want competition for their raw materials, labor or markets that threaten their profits? And why would they care if their imports are huge contributors to the trade deficit?

Government’s love affair with foreign capital and neglect of Filipino producers doesn’t help. In the end, the country’s dependence on imported food and goods worsens, the peso keeps depreciating, inflation rises…

Some storms we can avoid — if only there was enough boldness to be rid not just of tiresome thugs but especially of failed neoliberal policies. The rational pro-people economics is there to be taken up by a government unafraid to uphold the people’s interest above all.#

Foreign Direct Investments provide a platform for wealth to be taken out of the country with minimal improvements to Filipino lives. These policies have proven not to work for Filipinos.

Ang Bayan
September 9, 2018

Pinaghaharian ng dayuhang malalaking kapitalista ang lokal na produksyon na nakasentro sa iilang tinaguriang “economic zones.” Nakasalalay ito sa importasyon at nakatuon sa pag-eeksport. Hindi ito nag-aambag sa pag-unlad ng lokal na kapasidad sa produksyon at di tumutugon sa lokal na mga pangangailangan. Ang mamumuhunang dayuhan ay hindi pinagbabayad ng buwis sa kanilang kita at mga kinukonsumong produkto o serbisyo. Sinusupil ang batayang karapatan ng mga manggagawa upang ipailalim sila sa pinakamalalalang anyo ng pagsasamantala. Ang nililikhang
halaga ng mga manggagawa ay hindi naiaambag sa paglago ng lokal na ekonomya bagkus ay iniluluwas lamang sa internasyunal na assembly line ng malalaking korporasyon multinasyunal.

Hinuhuthot ng mga dayuhang malalaking kapitalista ang lokal na rekurso. Malalawak na lupain ang inaagaw o ipinagkakait sa mga magsasaka at minoryang mamamayan para dambungin ang yamang mineral at gamitin sa malalawak na plantasyon ng mga tanim na pang-eksport. Daan-daan libong ektarya ang ipinagkakait sa produksyong pampagkain para sa lokal na pagpoproseso at konsumo. Atrasado ang lokal na produksyong agrikultural. Kulang na kulang ng pasilidad sa irigasyon at mga makinarya sa pagbubungkal, pagtatanim, pag-ani at pagmomolino. Halos walang
subsidyo ang gubyerno sa agrikultura.

Isang malalim na sugat ang krisis sa kabuhayan na iniinda ngayon ng buong sambayanan. Walang saysay ang pantapal na mga hakbangin ng rehimen tulad ng pagbibigay ng mga subsidyo
at iba pa. Tiyak na lalong titindi rin ang paglaban ng mamamayan sa susunod na mga buwan.